Rechtrichten

Rechtrichten volgens methode de bodt

Methode de Bodt is ontwikkeld door Antoine de Bodt. PaardEnRecht zorgt er mee voor dat er mensen worden opgeleid op een professionele manier.

Via vijf bouwstenen komt hij tot de kern van het paardrijden: dressuur.

Dressuur is de natuurlijke beweging van het paard, ongedwongen onder de ruiter brengen.

  1. Ontspanning (De juiste halslengte)
  2. Aanleuning  (De verbinding die het paard zoekt met de hand)
  3. Rechtrichten (De perfect gelijke aanleuning)
  4. Verzameling  (De correct ondertredende achterhand)
  5. Oprichting  (Gewichtsverplaating)

Als we een paard trainen, werken we steeds volgens deze bouwstenen. We gaan niet naar stap twee als de eerste stap niet volledig bevestigd is.

Voor meer informatie rond zijn methode en het rechtrichten vindt u op www.hoefkatrol.be.

Valérie heeft kennisgemaakt met Antoine en zijn methode via het paard, Max. Het succesverhaal van beiden heeft ertoe geleid dat Valérie de instructeuropleiding is gaan volgen om de methode nog beter onder de knie te krijgen.

Lees hieronder meer over Max en Valérie:

Het verhaal van Max

‘Max is een Duits rijpaard en geboren 28 april 1995. Ik leerde hem kennen toen hij werkte als lespaard in een manege. Ik merkte al gauw dat Max een heel nerveus paard was, dat niet goed in zijn vel zat.
Hij moest in de les altijd op kop lopen, anders was hij helemaal niet te houden. Het liefst van al liep hij met zijn hoofd heel hoog de lucht in en sneed hij zijn hoeken maar al te graag af.
Je kan al raden dat er niet zo heel veel mensen graag met hem reden. Het was immers een heuse opdracht!

Maar toen was er Jan D. Hij is een heel rustig persoon, waarbij Max zijn toevlucht kon zoeken. Jan reed heel graag met hem en ging daarom privéles volgen van mij om dat nog allemaal wat beter te doen. We werkten daarbij voornamelijk op ontspanning.

Voor Max hield dat in om rustig te kunnen draven met losse teugel. Lijkt een simpele opdracht, maar het tegendeel was echter waar! Jan zijn eerste les was dus leren geduld hebben. En al een geluk voor Max was Jan daar de geknipte persoon voor.

Na een tijdje konden ze zo goed met elkaar opschieten dat Jan besloot Max over te kopen van de manege om hem op die manier de kans te geven zich te ontplooien tot een rustig en ontspannen paard dat kan genieten van verzorgd en bereden te worden.

Door het drukke leven van Max zijn nieuwe eigenaar kon hij echter niet elke dag naar de manege komen. Daar nam ik het dan even van hem over om met heel veel geduld (en soms wel eens een ‘zware discussie’) Max te trainen.
Wat mij vooral opviel was het feit dat hij op de linkerteugel wel 20 kg kon ‘vastnemen’, graag naar rechts keek en op de linkerhand (tegen de klok in) maar al te graag zijn bochten afsneed. En dat gaf naar de galop toe dan ook zware problemen. Zeker op linkerhand stormde hij altijd weg en een cirkel draaien met stelling naar binnen was helemaal een ramp.

Op rechterhand viel het allemaal wel mee. Hoogstens wat te veel aan stelling op de volte (grote cirkel).
Het leek dan ook een goed idee om de tandarts te laten komen. Maxie had wel wat haken. Maar na afloop merkte ik er eigenlijk heel weinig van.
Doordat Max gemakkelijk met zijn hoofd heel hoog in de lucht liep, kreeg hij last van een gevoelige rug (paard dat zijn hoofd omhoog steekt spant zijn rugspieren aan en laat zijn buikspieren los. Bij het dragen van het ruitergewicht is het aangewezen dat het paard richting neerwaarts-voorwaarts loopt. Daarbij dient het zijn buikspieren aan te spannen en rugspieren los te laten, zodat de ruiter als ’t ware op een kussentje zit.)

Je merkte ook als je met de roskam over zijn rug ging, dat hij best nukkig was. Bij het opleggen van ’t zadel was hij helemaal boos!!
Daarom besloot Jan om een osteopaat te laten komen. Max zijn hele bovenlijn (bespiering aan de bovenzijde van het paard vertrekkende achter de oren tot aan het kruis. Dus nek, hals, schoft, rug, lendenen en kruis) zat erg strak en vast. Hij had enkele sessies nodig om er door te komen.

Hierna merkten we wel een verbetering op gebied van losgelaten zijn (neus richting neerwaarts-voorwaarts bewegen) en ontspanning.
Na een tijdje oefenen kon Max rustig draven met losse teugel, maar na de galop was hij weer zo gespannen dat je de teugels niet kon lossen of hij liep weg in een vliegende galop!

Bij het buitenrijden kwam hij ook steeds meer tot ontspanning. Alleen ook hier na de galop grote problemen. Dan kreeg je hem met veel moeite terug onder controle en was het beter van de rest van de weg gewoon te stappen. Uiteindelijk hebben we hem voor ’t buitenrijden een pelhalm (enkel gebroken bit met scharen met twee ringen en een kinketting) in gestoken om hem de baas te kunnen blijven..

Op een gegeven moment begon Jan z’n paard te manken. De veearts laten komen. Hij schreef rust voor en wat ontstekingsremmers….  Na een week mocht hij terug rustig beginnen werken. Hij mankte opnieuw.
Uiteindelijk foto’s laten nemen van zijn twee voorste benen. Het verdict: hoefkatrol op beide voorbenen in een vergevorderd stadium!
Veearts schreef speciaal beslag voor (dwarsbalk over de straal om de sesambeentjes wat te ontzien) en hij kreeg een spuit in één van zijn voorbenen. Daarna liep hij het meeste van de tijd goed, maar af en toe kon je hem betrappen op een onzuiverheid in zijn gangen. Max zijn zogenaamde carrière als rijpaard was ineens gereduceerd tot occasioneel wandelpaard. En dat terwijl hij zo graag wat sprintjes verzet!

Ondertussen was Antoine de Bodt een clinic komen geven op de manege over zijn methode. Die methode houdt, kort gezegd in, dat je elk paard moet rechtrichten om hem van daaruit verder te trainen van achter naar voor. Ik had vernomen dat hij paarden met onder andere hoefkatrol weer kon ‘recht zetten’. Hij gelooft dat zulke paarden alleen maar manken omdat ze zichzelf (en vaak met wat medewerking van de ruiter) verkeerd en ongelijk belasten.
Geïnteresseerd dat ik was, heb ik me ingeschreven voor de opleiding via Paard en Recht tot instructeur/trainer methode de Bodt.

Max was dan ineens een hele mooie uitdaging en op die manier kreeg hij toch weer een kans in het leven!
In de cursus kregen we een opbouw aangeleerd. Kleine stapjes die je moet volgen om het paard systematisch te gymnastiseren en recht te richten. Met sommige paarden moet je werkelijk elke stapje minutieus volgen. Met andere kan je al is eentje overslaan. Gezien Max zijn ‘slechte toestand’ had ik elke stapje goed nodig, want ik begon nu pas te merken hoe erg het bij hem was. (Op gebied van scheefheid en gebrek aan souplesse)

Maar met maar dertig minuutjes trainen, zo’n drie keer in de week merkte je al gauw veel beterschap!
Hij werd lichter in de mond en dan vooral losser op de linkerteugel. Hij kon dan ook beter naar links kijken en buigen. (Dankzij methode de Bodt heb ik Max zijn korte spieren aan zijn rechterzijde kunnen rekken en zijn lange spieren aan zijn linkerkant wat sterker kunnen maken zodat Max in staat was zijn linkerachterbeen beter naar voren en onder te brengen. Met als gevolg een correcte buiging naar links met een ontspannen paard. Buikspieren netjes aangesloten, rug lekker los.
Ik leerde dat Max een rechtsgebogen paard is. Dat was de reden waarom hij liever naar rechts keek en moeilijk of liever gezegd niet kon buigen naar links.  Daarom liep hij zo gespannen in galop. Het was allemaal te wijten aan het feit dat hij zijn natuurlijk evenwicht niet kon herstellen met de ruiter op zijn rug. Want vaak gaat de ruiter ook scheef zitten op het paard waardoor het paard zijn rug onmogelijk kan ontspannen. Het paard zal dan de contrastelling (of buitenstelling) aannemen om zichzelf ‘recht’ te kunnen houden (lees: om niet te vallen)

Je kan al raden dat dit voor het paard een heel onaangenaam gevoel moet zijn. Veel paarden gaan dan ook trekken aan de teugels of schudden met het hoofd.  Ofwel zoeken ze ‘steun’ op de ruiterhand (paard gaat ‘hangen’ op de teugels), ofwel willen ze er niets mee te maken hebben en ‘kruipen’ ze achter de teugel door zich heel eng te maken in de hals. (Wanneer het de bedoeling is dat je paard het bit wil opzoeken, de ruiterhand wil volgen en in aanleuning lopen, aan de ruiterhand)

Max (rechts) en Spirit, samen in het zonnetje aan het genieten van lekker hooi.

Na verloop van tijd ging het beter en beter met Max. Hij werd heel makkelijk te rijden. Ik kon hem rijden met een dubbelgebroken bit, ook tijdens de buitenritten. Want nu hij in balans kon lopen en ontspannen werd onder de man, maakte hij zich niet meer zo sterk dan vroeger. Hij werd nog wel eens wat ‘heet’ na een galopreprise, maar het bleef niet meer in zijn systeem zitten.
Speciaal beslag had hij ook niet meer nodig. Zijn beslag werd afgebouwd totdat hij blootvoets kon lopen. Natuurlijk bekappen heeft hem ook veel goeds gedaan.
Sinds Maxie is rechtgericht en dus in balans, ontspannen en losgelaten kon lopen onder de man, heeft hij dan ook geen enkele onzuiverheid meer vertoond in zijn gangen.
Hij werd een heel gelukkig paard, wat makkelijk te berijden viel. De overgevoeligheid aan zijn rug was helemaal verdwenen.’

Ondertussen is Max een sterretje aan de hemel (+ 2013, hij had een ruis op zijn hart, wat waarschijnlijk de reden was van zijn plotse overlijden). Hij stierf een natuurlijke dood, in het bijzijn van zijn kudde..

Hopelijk is Max zijn verhaal een inspiratie geweest voor jou of een motivatie of een alarmsignaal.
Hoe dat de situatie ook is, Valérie staat altijd klaar om paarden zoals Max te helpen en natuurlijk de ruiter/amazone te leren hoe je paard recht te richten.

En jij en jouw paard zullen er gegarandeerd veel plezier uit halen!

Voelen dat jouw paard het prettig gaat/kan vinden om te werken, zich op een vingerknip te gaan ontspannen en zo licht in de hand kan zijn.. Het is mogelijk!!

Had je graag een afspraak gemaakt om de mogelijkheden te bespreken? Aarzel dan niet om contact op te nemen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *